BEN ÖĞRETMENİM
Benim azmimle tüter bütün yurtta ocaklar,
Benimle aydınlanır bütün köyler, bucaklar,
Ben gitmezsem çocuklar bilgisiz kalacaklar;
Çalışırsam şenlenir baştan başa bu diyar.
Şu doktor benim oğlum, şu hemşire kızımdır,
Şu mimar eserimdir, şu müzisyen sazımdır,
Şu tüccar sermayemdir, şu şairse yazımdır.
Ben en büyük ustayım, her meslekte imzam var.
Ben büyütüp yolladım sınırlara Mehmet’i,
Daha “Anne!” demeden şu çocuk “Hocam!” dedi.
Şuradaki minik bebe benden bilgi istedi.
Bu küçücük yavrular sanki ana, sanki yâr.
“Haydi göreve! . . .”dendi, dağ köyüne koşarım.
Yokluklarla savaşır, çardaklarda yaşarım.
Sabrım ve bilgim ile her engeli aşarım;
Öğretmen, millet için ömrünü hiçe sayar.
Öğretmek büyük tutkum, kılavuzum bilimdir.
Ben yılmaz bahçevanım, öğrenciler gülümdür.
Bir gün görevde yoksam tek sebebi ölümdür,
Öğretmen kalacağım son nefesime kadar. . .
Çerkez BOZDAĞ