YIRTIK RESİM
Artık kalem yazmıyor çektiğim ızdırabı,
Şu bomboş hafızamda sadece ismin kaldı.
“Derdime deva. . .” diye dolaştım kapı kapı,
Titreyen ellerimde bir yırtık resmin kaldı.
Ölümden daha zormuş yokluğuna alışmak,
Mutluluk hayallerim bana hüzün getirdi.
Mahşerde mi acaba bizim için buluşmak?
Bu ayrılık, bu hasret beni yıktı, bitirdi.
Hani bin bir nakışlı gelinlik diktirmiştin?
Hani dillerden düşmez bir düğün yapacaktık?
Hani yuvamız için çeyiz biriktirmiştin?
Söyle: Birbirimizden böyle mi kopacaktık? ! . .
Anladım ki sevgiyle “samanlık seyran olmaz.”
Bir zengini seçerek bana bunu öğrettin.
Zaman öyle nankör ki kimse yerinde kalmaz,
Bunları düşünmeden beni neden terk ettin?
Artık kalem yazmıyor çektiğim acıları,
Sarsılan hafızamda sadece ismin kaldı.
Bir ölümcül aşk ile ömrümü ettim yarı,
Bana senden hediye bir yırtık resmin kaldı.
Çerkez BOZDAĞ