DENİZİ İÇMEK
Bir balıkçı teknesi bizim aşk yuvamızdı,
Dalgalara bindikçe mutluluktan uçardık.
Ömür boyu bir olmak en büyük duamızdı;
Güllenmiş yanaklarla gülücükler saçardık.
Her günün batımında toplarken oltaları
“İyi ki bu gün yine balık çıkmadı.” derdik.
Gül vardı bahçemizde kimi al, kimi sarı;
Orda yalnız kaldıkça nasıl bayram ederdik!
Vitrinleri dolaşıp bir gelinlik seçmiştik;
Günü bile almıştık babandan düğün için.
“Gönüller birdir…” diye biz her şeyden geçmiştik;
Söyle bana bir tanem, bu sonsuz kaçış niçin?
Sensiz olmak mümkün mü, düşünmek bile ölüm!
Ufuklara bakarak adını sayıklarım.
Sevgimin bedeli mi ettiğin bunca zulüm?
Anlat bana, ne diye bu aşkı koydun yarım?
Hâlâ ayak izinle dopdolu bütün kumsal…
Dalgalar seni bekler, martılar seni ister.
Ya dönüver geriye ya beni yanına al!
Şu bahtsız âşığına bir gün olsun gün göster.
Gelinlik, tekne ve gül; her şey yerli yerinde.
Fakat hayat durmakta, çünkü burda sen yoksun.
Rüyalarımda bile ellerim ellerinde…
Sen kalbime işleyen akrep zehirli oksun.
Bir zamanlar el ele mutluluktan uçardık.
Beni terk ettin diye kendimden geçiyorum.
Biz eskiden herkese gülücükler saçardık.
Şimdi ağlamak için DENİZİ İÇİYORUM…
Çerkez BOZDAĞ