“EĞİTİMDE MARKA KENT” Kimliğinden Geriye Ne Kaldı?
Eğitim; sadece bir bireyin hayatını kurtaran sihirli bir dokunuş değil, topyekûn bir dünyanın, medeniyetlerin ve nihayetinde ülkelerin geleceğini inşa eden en hayati temel taşıdır.
Bugün dünya haritasına baktığımızda, gelişmişlik seviyesiyle övünen, ekonomide ve teknolojide dünyaya yön veren ülkelerin ortak sırrının güçlü, vizyoner ve sürdürülebilir bir eğitim sistemi olduğunu görürüz.
Türkiye olarak bizim de küresel ölçekte güçlü bir aktör olabilmemizin, muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkabilmemizin yegâne yolu, eğitime verdiğimiz değer ve bu alanda yakalayacağımız topyekûn başarıdan geçmektedir. Eğitimde geri kalan bir ülkenin, diğer alanlarda kalıcı bir refah yakalaması mümkün değildir.
Gelelim kendi evimize, Kırşehir’imize…
Hatırlayalım; 2000’li yılların başından itibaren Kırşehir, bugünkü adlarıyla LGS ve YKS olan ulusal sınavlarda ülkemizin en başarılı, en gözde illeri arasında ilk sıralarda yer alıyordu.
Öyle muazzam bir başarı tablosuydu ki bu, Kırşehir ismi tüm Türkiye’de eğitimle özdeşleşmişti. Şehrimiz için artık haklı olarak “Eğitimde Ülkemizin Marka Kenti” ibaresini gururla kullanmaya başlamıştık. Öyleki hazırladığım bir konuşma metnine bu ibareyi ilk defa yazdığımda, dönemin Sayın Valisi, “acaba çok iddialı bir tabir mi olur” diye sormuş ve neticede bu ibareyi kullanmaya karar vermiştik.
Bu unvan bize altın tepside sunulmamıştı; adanmış öğretmenlerin, bilinçli ailelerin, gayretli öğrencilerin ve vizyoner idarecilerin ortak alın terinin bir ürünüydü.
Bu başarı sadece kuru istatistiklerden ibaret de değildi; şehrin sosyal ve ekonomik yapısına doğrudan yön veren bir güce sahipti. O yıllarda, ilk ve ortaöğretimde çocuğu olan kamu görevlileri, sırf evlatları Kırşehir’in o yüksek eğitim ikliminden faydalansın, iyi bir geleceğe adım atsın diye Kırşehir’de çalışmak için büyük çabalar harcıyor, buraya tayin olabilmek için adeta yarışıyordu. Kırşehir’de çalışanlar da bir yıl daha fazla kalmanın yolunu arıyordu.
Biraz abartı gibi gelecek ama sadece memurlar da değil; çevre illerden pek çok aile, çocuklarının kaliteli bir eğitim alması adına tasını tarağını toplayıp Kırşehir’e göç ediyordu. Kırşehir, adeta bir eğitim vahası gibi çevre illerden nitelikli göç alan bir çekim merkezi konumundaydı.
Peki, bu haklı gururu yaşatan akademik başarılarımızın detayında ne vardı? Kırşehirli öğrencilerimiz, ulusal düzeyde yapılan tüm sınavlarda özellikle Türkçe ve sosyal alanlarda Türkiye genelinde tartışmasız bir şekilde birinci sırada yer alırdı. Matematik ve fen bilimleri gibi sayısal alanlarda ise hep ilk 5’in içinde ağırlığını hissettirirdi. Total puana ve genel başarı ortalamalarına baktığımızda ise Kırşehir, Türkiye genelinde mutlaka ilk 3 il arasında kendine sarsılmaz bir yer bulurdu.
Bu tatlı ve prestijli yarışta Kırşehir’i ancak sayısal alanda Eskişehir gibi eğitime büyük yatırım yapan, köklü eğitim kültürüne sahip iller takip edebilir, genellikle arkamızdan gelirdi.
Gelelim bugüne ve yüzleşmemiz gereken acı gerçeklere…
Gelinen noktada, ne yazık ki Kırşehir’in o imrenilerek bakılan eğitim kalitesinin her geçen gün kan kaybettiğini, düştüğünü üzülerek müşahede ediyoruz.
İşin en düşündürücü ve can yakan tarafı ise eskiden ilk 3’ün dışına çıkmayı başarısızlık sayan bu şehirde, şimdilerde Türkiye genelinde 18. veya 20. sıralarda yer almayı bir başarı, bir övünç vesilesi yapmaya çalışıyoruz.
Hedeflerimizi, vizyonumuzu ve başarı kriterlerimizi ne ara bu kadar küçülttük? Zirveye oynamaya alışmış bir hafızayı, orta sıralara razı etmek bu şehre yapılabilecek en büyük haksızlıktır.
Kırşehir’in eğitiminde gözle görülür, somut bir gerileme olduğu muhakkaktır. Bu acı tespiti eğip bükmeden, bahanelerin arkasına sığınmadan önce bir defa samimiyetle kabul etmemiz gerekiyor. Teşhisi doğru koyamazsak, tedavi yöntemini asla bulamayız.
İlimiz eğitimindeki bu kronik düşüşü başta İl Millî Eğitim Müdürü olmak üzere, tüm sıralı müdürlerin, okullardaki yöneticilerin, fedakâr öğretmenlerin, ilimiz yöneticilerinin hatta bu şehrin kaderine yön verenlerin ve sivil toplum kuruluşlarının (STK) acilen kendine dert edinmesi gerekmektedir.
Eğitimde yaşanan gerileme, sadece millî eğitim camiasının değil, topyekûn hepimizin derdi olmak zorundadır.
Şunun altını kalın harflerle çizelim:
Bizim derdimiz asla bağcıyı dövmek değil, üzüm yemektir. Kimseyi doğrudan hedef alıp karalamak, yıpratmak niyetinde değilim. Amacımız, bu toprakların çocuklarının geleceğini kurtarmak ve Kırşehir’i yeniden hak ettiği o zirve koltuğuna taşımaktır. Öyleyse bu derin sıkıntıyı tüm çıplaklığıyla, hiçbir siyasi veya bürokratik kaygı gütmeden masaya yatırmamız şarttır.
Nitekim en son açıklanan LGS sonuçlarında da bu düşüş eğilimini net bir şekilde gördük. Türkiye genelinde toplam 1 milyon 22 bin 658 öğrencinin başvurduğu ve %97,23 gibi son derece yüksek bir katılım oranının gerçekleştiği bu büyük sınavda, 452 öğrenci tüm soruları doğru yanıtlayarak 500 tam puan aldı.
Ülke genelinde böylesine büyük bir yarış yaşanırken ve şampiyonlar çıkarken, Kırşehir’de sadece 1 öğrencinin tam puan almasına haklı olarak eleştiriler ve sesler yükselmeye başladı. Ancak bu haklı eleştiriler karşısında yetkililer, yapısal sorunlara eğilmek yerine tanıdık bir reflekse büründüler. El altından, kamuoyunu teskin etmek amacıyla “Kırşehirli öğrencilerimiz tüm derslerde Türkiye ortalamasının üzerindedir” şeklinde açıklamalar servis edilerek olay geçiştirilmeye, adeta tepki yükselten kamuoyunun gazı alınmaya çalışıldı.
Soruyorum sizlere; dün Türkiye birinciliklerini, ilk 3’teki yerini kimselere kaptırmayan, adına “Marka Kent” denilen bir Kırşehir, bugün sadece “Türkiye ortalamasının biraz üzerindeyiz” avuntusuyla yetinebilir mi?
Ortalamanın üzerinde olmak, Kırşehir’in tarihî misyonuna ve vizyonuna yakışan bir ölçü olamaz. Biz çıtayı en tepeye koymuş bir geçmişin mirasçılarıyız ve ortalamalarla yetinmeyi reddediyoruz.
Üstelik bu yıl Kırşehir’imize gurur yaşatan ve 500 tam puan alan Buğlem Nisa Yılmaz kızımız, emekçi bir ailenin evladı. Babası PETLAS’ta çalışan, annesi ise Kırşehir Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü bünyesinde görev yapan Buğlem kızımız, ailesinin olduğu kadar tüm Kırşehir’in de göğsünü kabarttı.
Ancak her işi sosyal medyaya taşımayı alışkanlık edinen Millî Eğitim yöneticilerinin bu başarı karşısındaki sessizliği; başta öğrencimizi ve ailesini, ardından da hepimizi derinden üzdü. Attıkları her adımı sosyal medyada paylaşanların sergilediği bu sessizlik, geçen yıl LGS’de tam puan alan Kırşehirli öğrenci sayısı 7 iken bu yıl 1’e düştüğü acı gerçeğini ortadan kaldırmaz.
Öte yandan, bu hafta içerisinde YKS sonuçları açıklanacak. Maalesef çok ümitli değiliz; çünkü il yöneticilerimiz 20. sıralarda yer almayı dahi başarı olarak görür hale gelmiş durumda. İnşallah yanılırız ama görünen köy de kılavuz istemez.
Buradan, Kırşehir eğitiminin yeniden ayağa kalkması için ne yapılması gerektiğini de açıkça dile getirmek istiyorum:
Her şeyden önce eğitim camiasının başı olan Millî Eğitim Müdürümüz acilen harekete geçmeli; Valimiz Sayın Murat Sefa Demiryürek’in tavsiye ve talimatlarıyla Kırşehir eğitimindeki gerilemenin nedenlerini masaya yatırmalıdır.
Bu çalışma, bir iki güne sığdırılmış dostlar alışverişte görsün kabilinden bir çalıştay olmamalı; uzun soluklu ve derinlikli bir süreç olarak planlanmalıdır. Millî Eğitim yöneticileri ve çalışanları, Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi akademisyenleri ve eğitimle ilgili STK’lar gruplar halinde çalışarak önerilerini sunmalı; yapılacak daha geniş bir çalışmada bu önerilerden ortak öneriler alınarak Kırşehir’de eğitime yepyeni ve vizyoner bir hedef çizilmelidir.
Özellikle belirtmek istiyorum, Üniversitemizin değerli Rektörü Prof. Dr. M. Kasım Karahocagil bu çalışmaya büyük destek sağlayacaktır.
Kuşkusuz kısa sürede bu tabloyu düzeltmek mümkün değildir; ancak bu adımlar gelecekte başarıya ulaşmanın yolunu açacak yükseliş için sağlam bir başlangıç olacaktır.
Çok fazla detaya girmek istemiyordum ama yeri gelmişken paylaşmadan geçemeyeceğim: Zamanında bir Millî Eğitim Müdürümüze, eğitimdeki düşüşe karşı tepkiler yükselince; “İçinde kaç kuruşum var, bana ne Kırşehir’in eğitiminden, yarın tayinim çıkar giderim” şeklinde son derece talihsiz bir ifadede bulunmuş. Kendisiyle yaptığım görüşmede ise bana “latife yaptığını” söylemişti…
Eğer sizler de bugün aynı anlayış ve vurdumduymazlık içindeyseniz, diyecek sözümüz yok.
Siz şiirler okumaya, etkinliklere katılıp sosyal medyada boy boy fotoğraflar paylaşmaya devam edin; enerjinizi başka işlere harcayın. Nasıl olsa biz basın mensupları her paylaşımınıza ballandıra ballandıra haber yapıyoruz.
Bizler elbette kültürel ve sosyal faaliyetlere karşı değiliz; ancak vagonlardan ziyade, eğitimde başarıyı temsil eden, lokomotife bakıyoruz!
Son olarak; size akıl verecek konumda değilim, kesinlikle sizi kötüleme amacında değilim ama LGS’de tam puan alarak göğsümüzü kabartan kızımızı ve değerli ailesini lütfen hak ettiği şekilde onurlandırın.
Ayrıca YKS sonuçları açıklandığında da her ne kadar yasal hakkınız olsa da, burada yazmak istemediğim söylentilerin önüne geçmek adına çok zaruri değilse izninizi kesip görevinizin başında olun, sessizliğe bürünmeyin.
Başarıları anlatın ama bir gerileme varsa bunu da dürüstçe ortaya koyun; eğitimde kaliteyi yeniden yükseltmek için alacağınız tedbirleri ve çözüm önerilerinizi kamuoyu ile şeffaf şekilde paylaşın!
Eğer bu konuda gerekli hassasiyeti gösterip gayretle çalışmazsanız; sadece günümüz Kırşehirlilerinin değil, bu topraklara kalite ve eğitim kültürünün tohumlarını miras bırakan Ahi Evran’ın, Türkçemizin meşalesi Âşık Paşa’nın, Ahmedî Gülşehrî’nin, Yunus Emre’nin ve tam 750 yıl önce bu kadim şehirde astronomi okulunu kuran Cacabey’in de ahını alırsınız!
Osman DEMİR
