YENİ LEYLA
Bu gün benden koptun ya, bir gün olur ararsın.
“Hâlâ sever mi?” diye gördüğüne sorarsın.
Niçin kendi kendine korkunç tuzak kurarsın?
Demedim mi ben sana: “Eller seni kandırır.”
Doldursaydı evimi bir bebek ağlaması.
Sen olsaydın bebeğin “Ninni!” diyen anası.
Ben armağan etseydim sana sevda kınası.
Bil ki bunlar mezardan ölüyü uyandırır.
Bir sevda kibritiyle bütün dünyam tutuşur.
Bu gözler bulut bulut bir yangına su taşır.
Al beni kanadına, aşılmaz dağlar aşır.
Bu sevda beni Ferhat, seni Şirin sandırır.
Bunu şimdi anladım: Kerem boşa yanmamış.
Bildim, Mecnun çöllerden ne diye usanmamış.
Kamber neden her türlü ölmekten uslanmamış.
Aslı, Leyla ve Arzu hep onları yandırır.
Unutturduk ikimiz efsane sevdaları.
Yaz ayında yağdırdın başıma bunca karı.
Hayalinle avunup ömrümü ettim yarı.
Bir gün gelin giderek sen beni uyandırdın.
Bende sevdandan kalmış bir sızılı türkün var.
Bilirim, orda senin altınların, kürkün var.
Aslı nere, Leyla kim? Senin çok çok farkın var.
Ben uğrunda Mecnun’dum, sen beni uslandırdın.
Çerkez Bozdağ