BAHARDA AĞIT
Bulutlara mendil astım yâr için,
Umut güneşine bakamıyorum.
Terk edip gidene ağlamak niçin?
Bu sonsuz çıkmazdan çıkamıyorum.
Bu alkış nedendir yenilgilere?
Ağlamak yakışmaz aşk için er’e.
Yâr sevmeye tövbe etsem bin kere,
Bu işten elimi çekemiyorum.
Hani mutluluğa ulaşmak vardı?
Hani ya sevgimiz dünya kadardı!
Ferhat, Şirin için dağları yardı;
Bense bir damla yaş dökemiyorum.
Seven duysun, bu inilti saz değil.
Atıp gitmek cilve değil, naz değil.
Bu şikâyet, bunca sitem az değil;
Sevgi olup kalbe akamıyorum.
Bir yeşil bakışı sevda sanmıştım.
Bir tek gülücüğe nasıl kanmıştım?
Bak, zamanla acılara alıştım;
Dertleri içimden sökemiyorum.
Gül dalına umut astım yâr için;
Artık ele, güne çıkamıyorum.
Kışlara gömüldüm bir BAHÂR için;
İçimdeki aşkı yıkamıyorum.
Çerkez BOZDAĞ