BİR ÖLÜMSÜZ DÜNYA İÇİN
Geceleri rüyamda aksakallı bir derviş
Sonsuzluğun sırrına çekip götürür beni.
Mevlâ’m tüm gönüllere ayrı ayrı dert vermiş,
Erişilmez bir sevda kabre yatırır beni.
Sevene engel değil yağmur, tipi, fırtına,
Var oluş sebebimin çok geç vardım farkına.
Kalp gözüyle bakınca kâinatın çarkına
Aklım Allah yoluna alıp götürür beni.
Kimi gün dünya için dünyaları yıkarım,
Kimi gün nefse kanıp doğru yoldan çıkarım.
O zaman hep derim ki: “Dünyada niçin varım?”
Bu soru uyandırıp Hakk’a yetirir beni
Ben ki “Miskin Yunus” un kırk kuşak torunuyum,
Yâr yoluna baş koymak ezelden kalma huyum.
Yollarımı bağlayan kendi dilim, göz suyum;
Bencillik adlı şeytan bana getirir beni.
Bağrımdaki ateşin gözümde kaldı isi,
Rabbim n’olur açıver yolumdaki bu sisi.
Yüreğimi ürperten “Gül Muhammed” sevgisi;
Bu öyle bir sevda ki bende yitirir beni.
Hakk’a varma isteğim hicret içinde hicret,
Şu yalancı âlemde ne kemiğim ne de et.
Aldığım nefes bile yollarıma çekmiş set,
Nefis denen canavar yiyip bitirir beni.
Her gece düşlerimde nur yüzlü bir ihtiyar
Sonsuzluğun sırrını durmaz, anlatır bana.
Ölümlerden ötede bir ölümsüz dünya var;
Rabbim ya bu hasret bitsin ya da “kırk satır”, bana!
ÇERKEZ BOZDAĞ